ทั้งรู้ก็รัก

posted on 24 Sep 2009 13:23 by izerice


รู้ รู้ เธอนั้นมีคู่ใจ ไยถึงไม่ลืมเธอ
เพราะด้วยเหตุใด ใจฉันยังพร่ำเพ้อ
เฝ้าละเมอ ไม่ลืม แม้วันคืนเดือนผ่าน
ใจฉันยังรำพึงถึงเธอ สิ่งที่เคยสัมผัส
ยังจำยึดมั่น ตราตรึง ยังฝังอยู่กลางใจ

รู้ รู้ เธอนั้นมีเจ้าของ มองฉันได้แต่มอง
ถึงจะอย่างไร มันก็เป็นสุขใจ
สุขชั่วคราวก็ยัง ก็ยังยังดีเสียกว่า
ใจฉันต้องมลายเพราะตรม
หยุดระทมขมขื่น เก็บเอาความหวานชื่น
จุนเจือความรักแก่ดวงใจ

รักนั้นยังอยู่เต็มหัวใจ ไยนะทำไมถึงคงอยู่
จิดใฝ่ฝันถึงเธอ ไม่ลืมเสียที
เต็มปรี่ด้วยความรักเธอ

*รู้ รู้ ใจฉันมันก็รู้ ยังฝืนสู้ความจริง
แม้จะห้ามใจ ใจฉันทำไม่รู้
เบื่อฝืนใจต้องยอม ให้ใจคิดถึงเธอ
ตัวฉันต้องยินยอม แพ้พ่าย
ปล่อยให้ใจฝันใฝ่ รักเธอไม่หน่าย
เต็มใจ ใจฉันพ่ายใจเธอ

รู้ รู้เราต้องห้ามใจ หยุดใจรักเธอ
สุดเจ็บใจ เราต้องแพ้พ่าย ปล่อยใจรักเธอ

รู้ รู้ ใจฉันมันก็รู้ ยังฝืนสู้ความจริง
แม้จะห้ามใจ ใจฉันทำไม่รู้
เบื่อฝืนใจต้องยอม ให้ใจคิดถึงเธอ
ตัวฉันต้องยินยอม แพ้พ่าย
ปล่อยให้ใจฝันใฝ่ รักเธอไม่หน่าย
เต็มใจ ใจฉันพ่ายใจเธอ
 ห่างหายจากบล็อกไปซะนาน ด้วยภาระงานและเรียนโทอันหนักอึ้ง

ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวล้วนเปลี่ยนแปลงไป แต่ทำไมความรักยังคงเหมือนเดิม

คนเรานี่ก็แปลกนะค่ะ รู้ทั้งรู้ว่ารักแล้วไม่มีความสุขก็ยังฝืนให้มีความรักเกิดขึ้น

ถ้ามันเป็นเช่นนั้น ความรักมันจะเป็นสีอะไรดีล่ะ?? สำหรับฉันแล้วคงเป็นสีเทา

ที่มันอยู่ตรงกลางระหว่างสีดำและสีชมพู  และได้แต่หวังว่าสักวันความรักของฉันจะเป็นสีชมพูจริงๆซะที

เคยมีคนพูดกับฉันว่า ตัดอะไรก็ตัดได้..แต่ตัดใจน่ะยาก...ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

ยิ่งถ้าความผูกพันได้ก่อตัวขึ้นแล้ว...ยิ่งตัดยากที่สุด

ฉันเองก็หวังไว้ว่าสักวันจะได้เห็นใจดวงใหม่ที่ยิ้มได้ของฉัน...ยิ้มให้กับความรักจริงๆ

แม้วันนี้ฉันยังไม่สามารถทำอะไรกับใจดวงนี้ได้...แม้จะเป็นการยากในการหักห้ามใจ

และเชื่อว่ายังมีอีกหลายคนที่ยังเผชิญกับความรักแบบฉัน..ยังคงมีรอยยิ้มแต่ใจหมอง

วันนี้เราเป็นฝ่ายพาหัวใจเราเดินเข้ามาเอง..สุดท้ายก็เรานี่แหละที่จะต้องพามันกลับไปยังที่เก่าอีกครั้ง

หรือไปยังที่ใหม่ที่มันดีกว่านี้..หัวใจมันอยู่กับความสุขชั่วคราวได้ไม่นานหรอก

คงต้องตัดใจเสียตั้งแต่วันนี้...วันที่ยังเจ็บน้อยอยู่

ดีกว่าปล่อยให้ความทุกข์ ความขมขื่นมันเกาะกินหัวใจเราไปเรื่อยๆ

แม้ว่าการไปนั้นจะไปแบบทั้งที่ยังรักก็ตาม

และฉันก็คงต้องยอมให้ความเหงาเข้ามาเคียงข้างอีกครั้ง

แต่ดีกว่าปล่อยให้หัวใจต้องทรมานกับความรักที่หาปลายทางไม่เจอ

สำหรับเพลงนี้แล้ว..หวังว่าคงจะได้ร้องและฟังมันเป็นครั้งสุดท้าย

ร้องไห้ตอนนี้ให้เต็มที่...เพื่อที่จะไปยิ้มให้กับความรักในวันข้างหน้าที่เชื่อว่าต้องดีกว่านี้แน่นอน..

 

Backpack Girl View my profile

Recommend